“Σπουδαιογέλοιον”, το ανέκδοτο στα Νέα Ελληνικά

“Σπουδαιογέλοιον”, το ανέκδοτο στα Νέα Ελληνικά

Το να ανακαλύπτουμε την αστεία πλευρά ακόμα και των πιο σοβαρών γεγονότων στη ζωή μας δεν είναι προνόμιο του σύγχρονου ανθρώπου. Από αρχαιοτάτων χρὀνων ο άνθρωπος είχε ανάγκη να χαμογελάει, να γελάει, να ξεκαρδίζεται, το μόνο που διαφέρει είναι η αίσθηση του χιούμορ και βέβαια ο τρόπος που τα σπουδαιογέλοια άγγιζαν τον κόσμο, καθότι ήταν πνευματώδη και διδακτικά.

Το να ανακαλύπτουμε την αστεία πλευρά ακόμα και των πιο σοβαρών γεγονότων στη ζωή μας δεν είναι προνόμιο του σύγχρονου ανθρώπου. Από αρχαιοτάτων χρὀνων ο άνθρωπος είχε ανάγκη να χαμογελάει, να γελάει, να ξεκαρδίζεται, το μόνο που διαφέρει είναι η εποχή, η αίσθηση του χιούμορ και βέβαια ο τρόπος που τα σπουδαιογέλοια άγγιζαν τον κόσμο, καθότι ήταν πνευματώδη και διδακτικά.

 

Σπουδαιογέλιον Ι
Στην Ελλάδα διαγωνίζονται αυτοί που έχουν σχέση με την τέχνη και κρίνουν οι ανίδεοι από τέχνη.
Ανάχαρσης
Σπουδαιογέλιον ΙΙ
Δεν έχουμε καμία σχέση με το θάνατο. Εφόσον ζούμε, ο θάνατος είναι απών.Όταν έρχεται, εμείς έχουμε φύγει.
Επίκουρος
Σπουδαιογέλιον ΙΙΙ
Ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη από ένα άγαλμα όταν τον ρώτησαν γιατί το κάνει, απάντησε:
” Εξασκούμαι στο να μην απαγοητεύομαι από την αναισθησία των ανθρώπων”.